تبليغاتX
صدای چرخ خیاطی
روزهای آخر تابستان ...بی خیال

 

جعبه ی دلتنگی که اندازه ی مساحتش مشخص

نباشه

به درد کاردستی درست کردن هم نمی خوره

این هم ...بی خیال

***

در پیازستانم

ریشه ها را گریه می کنم

تخم چشم می کارم

پیاز عزیز!

دست دوستی که می دهی

من قرمز پس می دهم

دلم میخ جعبه ی چوبی می شود

تا...میدان تره بار

 

 

فعلن تا رسیدن نقد دوستان شاعر ... 

 

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هفتم شهریور 1385ساعت 13:41 توسط سپیده داداش زاده

کندیمیز

 

 کندیمیز  ...بیزیم ائلیمیز

کندیمیزین گون آیدینین صاباحا خئیر دئمه سینین ساوالانین اتگینده باغلانمیش بنووشه سین

قیزلارین صف دوتوب فرش توخو ماسین و آ خشام اوستو قوجا لارین آتالار ناغیلین دئمه سینین

آنالارین لای لاسین و او مهربان اوره کلر کی منیم اوره ییمده صداقت توخومون اکیب لر

و منی اللهین اتوشگه سینه هؤروب لر و...و..

بو نئچه گونده کئچن یاشاییشیمین خاطیره سین سیزه اتحاف ائدیرم.

 

 

کوؤمورچو لر

تاریخین دالانیند ا

کومورو بیربیرینه دؤشد وروب

دیلیم ده کی یازیلمایان شئعر لری

جیزالاییب لار

امما اوره ییم

اوره ییمد ه

کوره آلاولانیب

قاریشمیش بئینیمدن

توستو چیخیر

ایچه ریمده کی قارقانمیش چوره ک یانیر

 ***

یئنه ده من

کو مورچو لر

و کاسیب چوره ک

گونلرین دؤشلریندن

قارا سوت ایچیب

صاباحکی گونوموزه گورا بؤیویوب

کسه داملاردا یاخیلاریق

***

 

یئنه ده من

کؤمورچولر

وآلچاق داملار

هله ده ...

با ش آغریسی

ا ئولرده  دولانیر

هله ده..

قیزماغین ایستیسی

کئییمیش دیزلرده

دامار سالیب

یئنه ده من

کؤمورچولر

و بوتون یاشماق دالیندا

گیزله نن

قیزارمیش اوزلر.

 

 

+ نوشته شده در چهارشنبه یکم شهریور 1385ساعت 13:57 توسط سپیده داداش زاده

می شود از پوستم یک و نیم متر پارچه ی مجلسی شیک بافت.
                                                                                                                                                                                                                                    زندگی هر چه باشد همین است

این که ما سخت در گیر آنیم

گریه تا هست پرغصه و غم

خنده تا هست ما شادمانیم

 

****

بطری شب را 

یک نفس سر می کشم

دارد دلم باد می کند

چهار فصل را

دور سرم سوار ی می دهم

تنم کز می کند

و چشمهایم

شیشه ای مشبک می شود

که تابستان را سه گوشه می کند.

جلبک های سبز مرداد؟!

قورباغه ام دهید

تا خال کوبی شوم

من خیسم

و روی بند رخت آویزان

می شود

 می شود

از پوستم یک و نیم متر

پارچه ی مجلسی شیک بافت؟!

 

 

 

+ نوشته شده در چهارشنبه هجدهم مرداد 1385ساعت 13:25 توسط سپیده داداش زاده

خواستم زیبا بشوم...

 

بگذار زیبایی در نگاه تو باشد نه در انچه که می بینی.

خواستم زاده بشوم

باد آمدو روز را با خود برد

نوزادها گرسنه بو دند

و رنگ پوستشان غیر بومی

نترسیدم

خواستم زیبا بشوم

دختران ارتشی در میدان آزادی

رژه رفتند

اسلحه ها ...هدف

شل...لیک

کور قدشدم

باز هم نترسیدم

خواستم عاشق بشوم

پسران خانه دار

در آشپزخانه ی مومیایی

حسم را سرخ کردند

 وقلبم را تی زدند

آب شدم

روی کف کاشی لغزیدم

این بار ترسیدم

از مادرم خواستم

دوباره آبستنم شود

من بیست و چند سال است زاده نمی شوم.

 

 

 

 

+ نوشته شده در شنبه هفتم مرداد 1385ساعت 13:39 توسط سپیده داداش زاده

بانوی بی پنجره ...
 

 و این منم

زنی تنها

در استانه ی فصلی سرد

 درابتدای  درک هستی آلوده ی زمین

و یاس وساده وغمناک اسمان

و ناتوانی این دستهای سیمانی           فروغ

              

                                ***

 

پنجره ی عزیز!

به جایم بنال

من...؟!

لالم

لال پر حرف

و زندان بان چشم هایم

فقط در یک لحظه

محکومم کرد

وقتی ...

تا سیر به موی پیر دختران نگاه کردم

ابلیس هایم ریسمانم داد

و صداقتم 13005 را زوزه کشید

تنه ی شناسنامه ام را جادو کرد

و حکم نوشت

***

باید کفن اضطراب بپوشم

خود سانسور شوم

و تبصره های حساس تو را

مو به مو از بر کنم.

***

آی...پنجره!

راستش را بگو

لای خطوط ماده هایت

چند عروس طلسم شد؟

که اینچنین

عمود عاطفه ام معترض است

و جسم عروسکی ام

زیررژه ی حشره های ذکور

لکد می شود.

چه می خواهند؟!

پیوند الکی

و پودر یک بوسه.

***

راستش را بگو

تنفس من هست

که سرخ می ریزد؟!

یا لبخند هوس؟

مست می شود

و خمیازه ی عابری را

آلوده می کند.

 

یک پنجره برای من کافیست

یک پنجره به لحظه ی  آگاهی  ونگاه و سکوت 

فروغ

 

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و ششم تیر 1385ساعت 16:19 توسط سپیده داداش زاده

جمعه ی شما بخیر !؟ تابستان1384

 

 

من جمعه ام

 

چند صد من پای برهنه 

 

 و هزار مایل کوچه ی خالی

من جمعه ام .

 

+ نوشته شده در سه شنبه سیزدهم تیر 1385ساعت 23:11 توسط سپیده داداش زاده

بوتون آذر بایجان قاری ننه له رینه ...

 

گوزه لیم!دویغولارین

توزتورپاقین سیلمیشم

قان اوره گین بوزلارین

گونشله اریتمیشم

***

سنه بو گوی اوزوندن

اولدوز آی گتیرمیشم

بیرباغچالیق کپه نک

سنه پای گتیرمیشم

***

آنام گلیراوزاقدان

گوزی بولاقلی گلیر

کوزه سی وارچینینده

اوزو یاشماقلی گلیر

***

بویون بیرموتلو گوندو

آنام ناغیل دئیه جک

کئچمیش قارا گونلردن

داستانلارسویله یه جک

***

کئچمیش بیزه وارلیقدر

عاشیق سازین چالاردی

آنام اوزرریک گولون

بوینوموزا سالاردی

***

فاطما خالا یا نیخلی

بئله جه سسله یردی

" اوزریک دانا – دانا

هرداناسی بیردانا

اوزریک سن هوا سان

بوتون درده داواسان"

***

آه کی او گونلر هانی

اوشنلی – شانلی گونلر

آخ… قانادیم اولسایدی

قوش تک قانادلاناردیم

خان ننه مین یوماغین

گوزیاشیملا یوواردیم

ایندی کئچن گونلرده

نئجه حسرت قالمیشیق!

 

 

+ نوشته شده در جمعه بیست و ششم خرداد 1385ساعت 18:9 توسط سپیده داداش زاده

یه طرح

 

صاباحا یاخین

بیزه گل

و منله اولان اؤلولرین

گوبه یین کس.

 

 

 

 

+ نوشته شده در شنبه ششم خرداد 1385ساعت 13:7 توسط سپیده داداش زاده

یادت نره یه کسو....

 

 

قبول کن

 

 

تو تلخ می خندی

 

آنقدر که

 

 

اگر خودت هم نخواهی

 

 

زمین می ریزند

 

 

دندان هایت

 

 

یکی

 

 

     یکی.

 

 

      

 

   لابد اگر

 

 

 

         تمام کنم این شعر را

 

 

 

 

      می گویی : من یک تنه صد تا مانکن را حریفم.

 

 

 

  

می دانم

 

 

ولی قبول کن

 

 

تو تلخ می خندی.

 

 

آنقدر که

 

 

اگر خودت هم نخواهی

 

 

 

کو ژ پشت می شوند

 

 

همه ی مانکن های تریکو

 

 

 

        یک دفعه.

 

 

با لباس های اجاره ای از

 

 

 

سکینه خانم.

 

 

یادت آمد سکینه خانم ؟؟؟؟؟!

 

 

      

همان پیر زن کنار تیرک برق .

 

 

 

-                                              - از مور چه ها

 

 

         

    دیشب

 

 

 

     تکه نانی قرض گرفت

 

 

   برای سیر کر دن نوه هایش .

 

 

حالا دیگر ..

 

 

      قبول کن

 

 

 

   تو تلخ می خندی !

 

 

 

+ نوشته شده در یکشنبه سی و یکم اردیبهشت 1385ساعت 13:54 توسط سپیده داداش زاده

خودت بگو دوست من....در چه حالی؟!

 

 وجدانم

 

 

در جیب هایم

 

 

مي خواهم

 

 

چند تومن عشق بخرم

 

 

ليز مي خورد

 

 

زبانم از دهانم

 

 

حوصله ي چانه زدن ندارم .

 

 

چانه نزده ام

 

 

حتي وقتي كه

 

 

 

ایدز گرفت

 

 

 

دست هایم

 

 

در چشم های تو.

 

 

 

كسي كه

 

دیروز 

 

داروي تاريخ گذشته

 

 

می فروخت

 

 

اين را به من سفارش كرد:

 

 

فرصت کردی

 

 

بشمار

 

 

موزاییک های پیاده رو را

 

 

 

خيابان پارتی گرفته است

 

 

 

 

 وتخت بیمارستان

 

 

دارز به دارز

 

 

 خوابیده است

 

 

 آب دستت هست

 

 

 بگذار

 

 زمین و بیا

 

 

اینجا

 

 

همه تشنه می میرند

 

 

 

+ نوشته شده در جمعه بیست و دوم اردیبهشت 1385ساعت 21:59 توسط سپیده داداش زاده </